|
| DISCOGRAFÍA |
 |
Discos
editados por María do Ceo hasta el momento |
 |
|
 |
|
| No bico un cantar (2008) |

|
Serenidade, dozura, vigor interno, emoción sostida, é o que estas cantigas, musicadas
case todas por María do Ceo, nos transmiten.
As músicas parecen unha
felicísima contaminación de elementos galegos, portugueses e do estandar cosmopolita
contemporáneo.
Por veces, algún compositor noso do pasado -Montes,
Chané- regresa e, ao pasar polo filtro do arranxo e da execución na voz de María,
modúlase de forma diversa e inscríbese con forza no espírito do noso tempo, o
Mestre nace así outra vez para o noso gozo.
Os intérpretes instrumentais executan
un son de fondo sabio, multiforme e apaciguador.
María do Ceo domina, poderosa, a totalidade e, alén de provocar ondas de fervor
na alma, pronuncia con mimo as palabras, vitaliza o seu contido semántico e
expreme para nós o zume todo do poema.
Os grandes poetas mortos de Celanova,
Curros, Celso Emilio, coñecen agora unha existencia inédita no timbre e no corazón
de María do Ceo. Tamén obteñen tal privilexio outros autores relacionados con esta
terra de poetas ou casa de poetas. Eu estou certo de que a presente colectánea de
cancións está destinada a prevalecer.
X . L . M É N D E Z F E R R Í N
|
1. Ai
2. Os teus ollos
3. Tempro deserto
4. A rosalia
5. Quixera alzar meu canto
6. A morte
7. Tiven un soño
8. Moraima
9. Escravitude
10. Era galicia
11. Haces bien en no mirarme
12. Maria soliña
13. Cantiga (unha noite na eira do trigo )
14. Mariñeiros da marola
15. Cantiga pra dormir un neno
16. Xuramento
17. Unha estrela me namora. |
|
|
 |
|
 |
 |
|
 |
|
| Tan lonxe Tão longe (2007) |

|
Este cd es un viaje imagiario,(e imaginado),al que Maria do Ceo nos invita ,a través de su voz por supuesto,desde el norte de Galicia,Camariñas en este caso,hasta Lisboa.Es una mezcla de sonoridades y ritmos,sentimientos y melodias de dos tierras hermanas que se dan la mano, la melancolia de la guitarra portuguesa y la dulzura del acordeón , la pasión y elegancia de la guitarra española y la fuerza tribal de los tambores.
Maria tiene una forma tan unica y tan suya de entender la canción galaico portuguesa,que ya es un sello,que la hace diferente a muchas otras cantantes del genero. A través de su voz,vamos viendo pasar paisajes,localidades y folklore, y casi podemos oler el mar la hierba y los Castaños de su querida galicia; tiene una manera de cantar elegante y contenida,llena de matices,con una voz con muchos registros,desde el agudo que puede modular desde mas brillante a mas calido,con una colocación alta y una afinación excelentes hasta un centro vocal y graves perfectamente controlados,que usa siempre en favor de la canción,de la melodia,de la letra. Puede conseguir transmitir la melancolia y el dolor más profundos, elevándose por encima de los tambores en un grito ahogado pero lleno de fuerza como en barco negro,al convertirse en esa mujer gallega que espera la vuelta de su compañero que no regresara de la mar,ó contagiarnos de alegria e ingenuidad como en limao verde.Usa su voz como vehiculo para transmitir emociones y sentimientos,pero sin aspavientos ni demasiadas florituras,siempre en su justa medida,con una sabiduria que da la experiencia y el saber medir el propio instrumento,con una voz calida y suave como en camariñas que destila dulzura y melancolia(tan gallega)pero quetambien puede ser fuerte y energica como ya hemos dicho.Por todo y por mucho más,iniciemos este viaje,dejemos que Maria do ceo nos guie,y disfrutemos del paisaje y pensemos que lo importante no es el destino, si no el viaje,y este les transformará,seguro.
Nos encontraremos en algun recodo.
PATRICIA KRAUS
|
1.
Orvalhadas Orvalheiras
2. O combóio da minha Terra
3. Tão longe daqui
4. Camariñas
5. Estudiantina portuguesa
6. Galiza minha Terra
7. O mar enrola na area
8. Barco negro
9. Negra sombra
10. Gaivota de praia
11. Verde limão
12. Conção da beira serra |
|
|
 |
|
 |
 |
|
 |
|
| Dúas Almas do Miño (2006) |
 |
" dúas almas do Miño": es la fusión de la música Galaico-Portuguesa por excelencia. María do Ceo fusiona los poemas del gran artista Moncho Borrajo; con el lamento del fado, el llorar de las guitarras portuguesas con la dulzura del idioma de Rosalía.
“dúas almas do Miño”, es un disco de doce canciones, donde el fado tiene un gran protagonismo como acompañamiento principal, pasando por el bolero y la música popular Luso-Galaica.
Inmediatamente cuando lo escuchas, notas la gran presencia de Arlindo de Carvalho que desde su alma de fado, supo fusionar la raíz y la pasión de estos dos estilos musicales. Este disco, es un canto al amor, amor de madre, amor de hermano, amor de pareja. Está muy presente la luna que nos hace soñar. El mar, ese mar que hizo que nuestra lengua y nuestra cultura se fuese enriqueciendo con el paso de los años. Esa “dama” llamada Lisboa la ciudad mas cantada y encantada. Y por supuesto la persona que más ha influido en la manera de cantar de María do Ceo, Amalia Rodrigues.
Maria do Ceo en este disco es cuerpo de mujer con alma de fado.
 |
1.
Fillo do vento en da lúa
2. Que non daría eu
3. Irmán e nai
4. Ai noites que non te teño
5. Déixame bailar contigo
6. O fado da señora
7. Óllame a lúa
8. Fado lamento de amor
9 . Quen fora neno
10. Lisboa dentro da alma
11. Unha pel fixen cos beixos
12. Miña Carmela querida |
|
|
 |
|
 |
 |
|
 |
|
| Cartas
de Amor (1997) |
 |
El
CD Cartas de Amor se aprecia un sentimiento vocal
extraordinario y una evolución instrumental
porque a pesar de la falta de la guitarra portuguesa,
sonido básico en el fado, consiguen con
el acordeón y la guitarra un acompañamiento
delicioso para el oyente.Tras varias escuchas
aprecias notas y sonidos de tango del arrabal
bonaerense que me parece brillante .La voz de
Maria do Ceo destaca sin maquillaje. |
1
Cartas de amor
2 Uma casa portuguesa.
3 Ai mouraría
4 Da tempo ao tempo
5 Rua do capelão
6 Mariquinhas
7 Lisboa a noite
8 Andorinha
9 O fado veio a París
10 Havemos de ir a viana
11 A chave da minha porta
12 Tudo isto é fado
13 Julia Florista
14 É ou não é |
|
|
 |
|
 |
|
|
|