Soños Cumpridos


  1. Años Después
  2. A Voz
  3. Ribeira Sacra
  4. Te Pedí el Corazón
  5. Tu Cuerpo Bolero
  6. Fado Ourensanía
  7. Raid
  8. Bolboreta en Remanso
  9. Castelao
  10. Sin llanto y sin pena
  11. Tras los Cristales
  12. Cinema Riós
  13. Caldo de Mourente
  14. Himno do Couto Mixto

PRÓLOGO:

MARÍA DO CEO: O COUTO MIXTO DA MÚSICA GALEGA

A sinxeleza é o mérito máis caro e difícil da música popular de autor. De cando me adicaba profesionalmente á composición e interpretación de cancións,  lembro unha reflexión dun directivo discográfico que me dicía que o problema das nosas cancións (Os Reesentidos) era que impedían, para ben e para mal, compatibilizar a súa escoita con calquera outra cousa. Escoitando a estes anos a obra constante e coherente de María Do Ceo descubrín por qué: había certa arrogancia na miña fixación por explicar a vida, o mundo, Galicia e o desexo en cada verso e en cada compás. María Do Ceo é a hexemonía plena da inconquistable sinxeleza. A música de toda a vida que un desexaría desfrutar a vida toda. A música que habita no territorio das emocións contraditorias. A música compatible coa memoria e a melancolía, co baile mol da afectividade, sempre un pouco avariada. E lograr  iso, seino, é ben difícil.

«Soños Cumpridos» é o último traballo de María Do Ceo. Soños cumpridos e ben cumpridos, María. Parabéns e grazas. Distinguiría a voz e as cancións de María Do Ceo entre millóns. Hai unha atmósfera envolvente nestas cancións. Esa fusión orgánica entre a música galega, a portuguesa e son latino transoceánico. Aquí podes sentirte furando a madrugada da ourensanía con Blanco Amor e Risco, tomando un café lusitano ao pé do Douro ou enlevado por un bolero na terraza nocturna do Hotel Nacional da Habana.

Tocoume xestionar o tesouro da música de María Do Ceo coa banda sonora do filme que producín de Laura Gárdos de Velo, «Años Después».  Un luxo. Tamén nese traballo estaba o talento, que se me antolla siamés con María, de Armando. Agora tamén nestes «Soños Cumpridos» algúns poemas do sempre ourensán e sorprendente Blanco Amor.

Non é anecdótico que no álbum se recolla tamén a épica contida do «Himno do Couto Mixto», esa terra de ninguén e de todos, onde se fosilizou a memoria melancólica do que se frustrou e do que sempre desexaremos. Ese territorio «depende» de Galicia e Portugal. De ilusións fraternais,  mestizas e solidarias. Por que esa néboa galega de fado portugués omnipresente na obra de María Do Ceo fai que ela mesma sexa o Couto Mixto feliz e sabio da música galega. Sempre María Do Ceo!

Antón Reixa.